Κριτική Στο "Vox Lux" Του Brady Corbet

0

"They wanted a show, I gave them a show". Celeste, Pop Star

Κοινό και κριτικοί «αφορίζουν» το δεύτερο power pop δημιούργημα του νεαρού σκηνοθέτη Brady Corbet, εντάσσοντας το στην κλίμακα του μετρίου, αγνοώντας όμως πως το prestige drama, "Vox Lux", έχει το δικό του προσωπικό «ύφος» να αναδείξει…

"Πίσω στο 1999 η έφηβη Celeste, επιζήσασα ενός περιστατικού ένοπλης βίας, που έλαβε χώρα στο μουσικό της σχολείο, συνθέτει (από κοινού με την αδερφή της), έναν «ύμνο» για τη μνήμη των θυμάτων, γεγονός που (αργά ή γρήγορα) θα την καταστήσει μια «εκκολαπτόμενη» pop star! Δεκαεφτά χρόνια αργότερα, η πλέον καταξιωμένη superstar (και μάνα ενός παιδιού), Celeste, με αφορμή ένα πρόσφατο περιστατικό τρομοκρατικής επίθεσης , με κύριο «χαρακτηριστικό» τον αντεγεγραμμένο (από τα μέλη της τρομοεπίθεσης) ενδυματολογικό κώδικα του πιο διάσημου videoclip της “Hologram”, ανασύρει τις τραυματικές μνήμες του συμβάντος, που σημάδεψε την πρώϊμη εφηβεία της. Πάσχοντας συνεπώς από μετατραυματικό στρες, συνοδευόμενο από κρίσεις πανικού, η pop persona, θυμίζει ακόμη το ίδιο κοριτσάκι, που (αυτή τη φορά )διανύει μια περίοδο όψιμης εφηβείας και μοιάζει να μην έχει διδαχτεί τίποτα από το παρελθόν. Αποποιούμενη λοιπόν τις ευθύνες της, η Celeste, επινοεί ως και θεωρίες συνωμοσίας, τις οποίες ισχυρίζεται πως στήνει σε βάρος της η μουσική βιομηχανία, που αυτή η ίδια υπηρετεί. Όλη αυτή η παράνοια διαρκεί μέχρις ότου, λογικευτεί και συνειδητοποιήσει πως ό,τι στήριζε μια ζωή δεν είναι ακριβώς αυτό που είχε στο μυαλό της, αλλά είναι βέβαια εξίσου ισχυρό, ωθώντας την προς ολοταχώς σ’ ένα μέρος, που δεν περίμενε ποτέ να έχει πρόσβαση…"

Κριτική Στο "Vox Lux" Του Brady Corbet

Πολλές είναι οι αλήθειες γύρω από τη «ζωή σε γυάλα» των αστέρων της pop, που θα ανιχνεύσει κανείς παρακολουθώντας το "Vox Lux" και ακολουθώντας τη ζωή της Celeste, μιας ταλαντούχας δεκατετράχρονης πιτσιρίκας, η οποία παρά το γεγονός ότι έπεσε «θύμα», σε αρκετά νεαρή ηλικία, extreme καταστάσεων (school shooting), δεν φαίνεται θέλει να δεχτεί, ως ενήλικας πλέον, μια νέα εποχή (new era) εκπολιτισμένου τρόμου (civilization of fear) καθώς και μιας θεσμοθετημένης κοινωνικής παράνοιας (psychosocial), που στέκεται απειλητικά, εμπόδιο στην «καριέρα» της…

Κριτική Στο "Vox Lux" Του Brady Corbet

Αλήθειες, που εξισορροπούν τα tricky τεχνάσματα (διπλός ρόλος της Raffey Cassidy ως μικρή Celeste και έπειτα ως κόρη της πλέον ενήλικης Celeste, Albertine) της «άγουρης» σχετικά σκηνοθετικής προσπάθειας του Corbet, τα οποία φαντάζουν ολίγον τι ερασιτεχνικά, (όχι βέβαια πως ο καθείς θα τα έκανε απαραίτητα καλύτερα) και περισσότερο παρακωλύουν παρά ενισχύουν τη δραματουργία και το γενικότερο σασπένς της ταινίας. Αλήθειες επίσης, που σώζουν την ίδια την παραγωγή του "Vox Lux" από τη μιζέρια της, η οποίο στήνει μια κατ’ άλλα εκπληκτική «ερμηνευτικά» Natalie Portman, πασχίζοντας να την ενισχύσει με τις πετυχημένες συνθετικές δημιουργίες της Αυστραλής Sia Furler. Την «περιτυλίγει» όμως με τέτοιο τρόπο, ώστε κοιτάζοντας την απλά, να μας φέρνει στο μυαλό μια «Όρνιθα», και τίποτα παραπάνω!

Κριτική Στο "Vox Lux" Του Brady Corbet

Για να γινούμε στο σημείο αυτό πιο σαφείς (και όχι κακοί), είναι αυτές οι μικρές αλήθειες- λεπτομέρειες (devil is in the details) στο σενάριο και η τόσο άψογη ενσάρκωση, εκ μέρους της Natalie, ενός υπερφίαλου pop ειδώλου, που νομίζει ότι ξέρει αλλά στην ουσία δεν έχει ιδέα σε τι εποχές «ζει και βασιλεύει», που καθιστούν την ταινία "Vox Lux" κάτι παραπάνω από «πολύ μέτρια» και επ’ ουδενί κακή!

Η σκηνή μάλιστα του διαλόγου της Celeste με την κόρη της, Albertine (που υποδύεται η νεαρή Raffey Cassidy) είναι η απόλυτη «αποτύπωση» των σημερινών pop αστέρων, θηλυκού γένους, που όταν φανούν τα δύσκολα, ενδύονται τον all time classic δημοκρατικό τους μανδύα και προσπαθούν να περισώσουν ότι έχει απομείνει από το, ξεχασμένο στο συρτάρι, «φεμινιστικό τους πρόταγμα», εντός πάντα των «στενών ορίων» μιας μουσικής βιομηχανίας, που υπηρετούσαν όλη τους τη ζωή (You know when we weren’t pay attention, everyone got together and they voted…)!

Κριτική Στο "Vox Lux" Του Brady Corbet

Υπό την έννοια αυτή και εκεί που η υποτιθέμενη συνομωσία εις βάρος της Celeste, φαντάζει από γραφική ως παντελώς άκυρη, το "Vox Lux", αποτελεί ένα φιλμ βολή προς το σύστημα, ανιχνεύοντας το «κενό» που βιώνουν οι αστέρες του μουσικού pop στερεώματος και αναδεικνύοντας την απανθρωπιά, που μαθαίνουν να εστερνίζονται, ακόμη κι αν το παρελθόν τους υπήρξε τρόπον τινά (μέσω των τραυμάτων που τους άφησε) διαφωτιστικό. Γιατί πράγματι η mainstream pop starleta Celeste αντιλαμβάνεται πολύ σωστά την «παγαποντιά» των επινοημένων από τη υπάρχουσα μουσική βιομηχανία επιχειρηματικών μοντέλων, που προσπαθούν να απομακρύνουν από τους κόλπους του τα «όντα», που διατηρούν ισχυρή τη μνήμη του προσωπικού τους παρελθόντος, της δικής τους προσωπικής ιστορίας.

Κριτική Στο "Vox Lux" Του Brady Corbet

Δεν αντιλαμβάνεται όμως τον λήθαργο στον όποιο και η ίδια έχει υποπέσει (υπηρετώντας τη «μηχανή») και προσπαθεί στην ύστατη στιγμή να βγάλει την «ουρά της απ’ έξω». Και όταν συνειδητοποιεί πως είναι αργά να το κάνει αυτό, μεταπηδά αμέσως στην αντίπερα όχθη, και ισχυρίζεται πως πράγματι δεν ήταν το καλό, που νικούσε όλα αυτά τα χρονιά, αλλά το κακό. Αλλά πώς να το κάνουμε, εφόσον της ζητήθηκε το σόου πρέπει να συνεχιστεί (Show must go on και τα συναφή!).

Στο "Vox Lux" πρωταγωνιστούν οι Natalie Portman, Jude Law, Stacy Martin, Jenniffer Ehle και η Raffey Cassidy, όπως προείπαμε, σε διπλό ρόλο…

To φίλμ του Brady Corbet, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας μας, από την Seven Films στις 21 Μαρτίου…

Δείτε το trailer:

6.9 Awesome
  • Σκηνοθεσία 6
  • Σενάριο 7.5
  • Ερμηνείες 8
  • Παραγωγή 6
  • Κριτική Χρηστών (1 Ψήφισαν) 6.3
Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.