Κριτική: «Sicario: Day of the Soldado» του Stefano Sollima

0

«Τα αναβαθμισμένα καρτέλ ναρκωτικών στα σύνορα Μεξικού-Η.Π.Α (Τέξας) προσλαμβάνουν στη δούλεψη τους νεαρά άτομα ως διακινητές λαθραίων μεταναστών, ωθούμενα, με βάση αυτή την λογική, ως και το trafficking τρομοκρατών. Την ίδια ώρα, το FBI, με επικεφαλής τον μυστικό πράκτορα Matt Graver, αναλαμβάνει να δώσει οριστικό τέλος στην ολοένα και κλιμακούμενη κατάσταση της δράσης των ναρκέμπορων στα σύνορα, οργανώνοντας την κυβερνητική απαγωγή της ανήλικης κόρης του Μεξικανού βαρόνου των ναρκωτικών της «δυναστείας» των Reyes, Isabel Reyes. Σύμμαχο του στο αθέμιτο αυτό σχέδιο δράσης έχει τον Sicario (aka εκτελεστή) Alejandro, ο οποίος βρίσκει έτσι και την ευκαιρία να εκδικηθεί για τον πρόσφατο άδικο θάνατο της κωφάλαλης κόρης του…»

Κριτική στο "Sicario: Day of the Soldado" του Stefano Sollima

Με λίγο από «The Purge» (James Demonaco), το sequel «Sicario: Day of the Soldado» του Stephano Sollima («Gomorrah»), δομημένο πάντα σ’ ένα πιο ρεαλιστικό πλαίσιο και με την αριστοτεχνική παραγωγή του σκηνοθέτη του πρώτου «Sicario» (2015), του Dennis Villeneuve, είναι μια απ’ τις πιο πετυχημένες κινηματογραφικές επιλογές των ημερών…

Το φιλμ του Ιταλού σκηνοθέτη ξεκινά, με την εισαγωγή (για ακόμη μια φορά) στο ζήτημα της δυναστείας των καρτέλ στη συνοριακή γραμμή Μεξικού και Τέξας, αφήνοντας σαφή υπονοούμενα για σύνορα «ξέφραγο αμπέλι» και την ακατάσχετη εισροή, εντός των ορίων των Η.Π.Α., τρομοκρατών( τζιχαντιστών) από κοινού με τους μετανάστες που εισβάλλουν λαθραία στην χώρα…

Κριτική στο "Sicario: Day of the Soldado" του Stefano Sollima

Παρ’ ότι η κύρια θεματολογία και «ατμόσφαιρα» δείχνει στην αρχή έντονα πολιτικοποιημένη, ριζοσπαστική ως και εξτρεμιστική, πολύ σύντομα το όλο concept «ξεφουσκώνει», δίνοντας τόπο στους γνωστούς συναισθηματισμούς που έχουμε συνηθίσει στις all time classic αμερικάνικες ταινίες δράσης. Αυτό είναι ίσως και το μόνο σημείο που το sequel του «Sicario» του Sollima υστερεί σε σχέση με το πρώτο του Villeneuve. Στο γεγονός δηλαδή ότι, παρά τους αρχικούς εντυπωσιασμούς των τρομοκρατικών επιθέσεων αυτοκτονίας εντός των συνόρων των Η.Π.Α. και τις μεμονωμένες αναφορές στην διαπλοκή των καρτέλ ναρκωτικών με επιχειρηματικούς ως και κυβερνητικούς παράγοντες, το Sicario 2 εμπεριέχει πολύ λιγότερη (ίσως και για κάποιους αυθαίρετη) «πολιτική», απ’ αυτήν που θα μπορούσε να υποσχεθεί…

Παρόλαυτα, το φίλμ διαθέτει τις αψεγάδιαστες σκηνές καταιγιστικής δράσης μιας άρτιας σκηνοθετημένης, από την ίδια την αμερικάνικη κυβέρνηση, απαγωγής, δομώντας ταυτόχρονα έναν ξεκάθαρο σκηνοθετικό ειρμό και χωρίς να «θολώνει τα νερά», άσχετα αν η εν λόγω ταινία είναι πράγματι «τρελή» και βασισμένη στην παρανοϊκή πραγματικότητα που ισχύει εδώ και χρόνια στην κεντρική και λατινική Αμερική, με κύριους πρωταγωνιστές τους «βαρόνους» των καρτέλ ναρκωτικών…

Κριτική στο "Sicario: Day of the Soldado" του Stefano Sollima

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους επιστρέφουν οι οι Benicio Del Toro & Josh Brolin, ενώ πρωταγωνιστούν επίσης οι Matthew Modine, Catherine Keener, Jeffrey Donovan, Christopher Heyerdahl, Manuel Garcia-Rulfo, Ian Bohen και η δεκαεξάχρονη Isabela Moner, η οποία κλέβει πραγματικά την παράσταση στο φίλμ, διεκδικώντας ολοφάνερα σαφείς αξιώσεις «ηθοποιού» στο άμεσο μέλλον!.

Το σενάριο υπογράφει ο Taylor Sheridan («Wind River», «Hell or High Water»), ο σεναριογράφος της πρώτης ταινίας, ενώ ο Denis Villeneuve εκτελεί χρέη παραγωγού.

Το «Sicario: Day of the Soldado» κυκλοφόρει στις ελληνικές αίθουσες απο τις 28 Ιουνίου…

Δείτε το trailer:

7.8 Awesome
  • Σκηνοθεσία 8
  • Σενάριο 7
  • Ερμηνείες 8
  • Παραγωγή 8
  • Κριτική Χρηστών (0 Ψήφισαν) 0
Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.