Κριτική: "Red Sparrow" Του Francis Lawrence

0

"Μια «ατυχία» στη ζωή της Ρωσίδας μπαλαρίνας Dominika, την εξαναγκάζει στην υποχρεωτική της θητεία ως «στρατιώτης» στη σχολή “Sparrow”, μιας μυστικής υπηρεσίας που εκπαιδεύει χαρισματικούς νεαρούς ανθρώπους, οι οποίοι χρησιμοποιούν το μυαλό τους και το σώμα τους ως όπλο, σ’ έναν ψυχρό πόλεμο που συνεχίζει, παρά τα φαινόμενα, να μαίνεται ανάμεσα σε δυο ιστορικούς πόλους: τον ρώσικο και τον αμερικάνικο. Η σαδιστικού όμως τύπου διαδικασία εκπαίδευσης της ως Sparrow (Σπουργίτι), η οποία δεν ταιριάζει καθόλου στην ισχυρή προσωπικότητα και τους ηθικούς φραγμούς της Dominika, όχι μόνο θα την προβληματίσει αλλά θα στρέψει το μότο «αποπλάνησε, εξαπάτησε, επανέλαβε» που έχει ενστερνιστεί, ενάντια σ’ αυτούς που της το δίδαξαν…"

Κριτική: "Red Sparrow" Του Francis Lawrence

O,τι στην αρχή της ταινίας "Red Sparrow" φαντάζει ως μια επίδοξη Xιτσκοκική παραγωγή, καταλήγει εντέλει ως μια, αλά Brian de Palma σκηνοθετική απόπειρα, εκ μέρους του σκηνοθέτη Francis Lawrence, πράγμα που δεν μας «χαλάει» ιδιαίτερα, αν και το εν λόγω φίλμ θυμίζει περισσότερο τις ταινίες της περιόδου της «παρακμής» του μεγάλου σκηνοθέτη ("Passion")...

Επιπλέον το "Red Sparrow" συνιστά όπως και να το κάνουμε, μια ολίγον τι προπαγανδιστική (και δεν καταλαβαίνω πλέον το λόγο) «αμερικανιά», με εμφανές το απωθημένο του ψυχρού πολέμου, που προφανώς έχει μείνει ανεξίτηλο στην μνήμη και των δύο πόλων (ρώσικο και αμερικάνικο) έτσι όπως τον βίωσαν, καθώς όπως δηλώνει και η ίδια η ταινία «τα δύο αντίπαλα δέη συνεχίζουν να βρίσκονται σ’ ένα καθεστώς πολέμου, που απλά έχει διαμελιστεί σε χίλια κομμάτια»!

Κριτική: "Red Sparrow" Του Francis Lawrence

Αν τοποθετηθώ προσωπικά πάντως και αν εξαιρέσω τις σκηνές των αρκετά light ρώσικων βασανιστηρίων και κάποιες μεμονωμένες σκηνές βίας, οι οποίες εκτυλίσσονται με πρωταγωνιστή ένα συγκεκριμένο πρόσωπο (απίστευτος ο Sebastian Hulk απ’ την Λευκή Κορδέλα του Haneke), απεσταλμένο εκτελεστή της ρωσικής κυβέρνησης, του οποίου όμως ο τρόπος δράσης θυμίζει περισσότερο κατά συρροή δολοφόνο αμερικανικής ταινίας, η ταινία του Lawrence δεν ξεχωρίζει για το «ψυχροπολεμικό» της στοιχείο…

Εν αντιθέσει το «ερωτικό» (και ενωτικό!) στοιχείο έχει τον πρώτο λόγο, με μια Jennifer Lawrence να μας αποδεικνύει, με τους υποκριτικούς ελιγμούς μιας γνήσιας Red Sparrow, και παρά την αποτυχημένη ρώσικη προφορά της, πως είναι αδιαμφισβήτητα απ’ τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της.

Κριτική: "Red Sparrow" Του Francis Lawrence

Πιο συγκεκριμένα ακόμη η επιλογή της να ενσαρκώσει την μοιραία γυναίκα της εποχής της, είναι ό,τι πιο εύστοχο θα μπορούσε να κάνει, ύστερα από την άδικη μεν, πραγματική δε, υποψηφιότητα χειρότερης ηθοποιού στα φετινά χρυσά βατόμουρα (για την ερμηνεία της στο Mother του Aronofsky), προκειμένου να κερδίσει την καριέρα της (ως οσκαρικής ηθοποιού) πίσω…

Την Jennifer Lawrence ως femme fatale πλαισιώνουν επίσης με επιτυχία οι Joel Edgerton, Matthias Schoenaerts, Charlotte Rampling, Mary-Louise Parker, Ciaran Hinds, Joely Richardson, Jeremy Irons, Bill Camp, Sergei Polunin, Thekla Reuten, Sebastian Hulk

Κριτική: "Red Sparrow" Του Francis Lawrence

Όσον αφορά στο σενάριο του spy film του Francis Lawrence, το οποίο διασκευάζει ο Justin Haythe και βασίζεται στην ομώνυμη τριλογία βιβλίων του Jason Matthews, αν και φαντάζει για μας τους πολλούς, λίγο «μίτος της Αριάδνης, είναι ομολογουμένως ένα καλό σενάριο, που εμπεριέχει και ανατροπή. Το σημαντικότερο βέβαια εδώ είναι πως το προκείμενο σενάριο από κοινού με τις προαναφερθείσες άξιες λόγου ερμηνείες, αποτελούν τα highlight της εν λόγω ταινίας, με το απολαυστικό soundtrack του James Newton Howard να προστίθεται στα επιπλέον «ατού» της…

Το "Red Sparrow" κυκλοφορεί ήδη (από την 20th Century Fox) στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Δείτε το trailer:

6.9 Awesome
  • Σκηνοθεσία 6.5
  • Σενάριο 6
  • Ερμηνείες 7.5
  • Παραγωγή 7.5
  • Κριτική Χρηστών (26 Ψήφισαν) 5.9
Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.