Κριτική στο "The Dead Don’t Die" Του Jim Jarmusch

0

"Τα όργανα της τάξης, o αρχηγός Cliff και οι αξιωματικοί Ronnie Peterson και Mindy Morrison, υπεύθυνοι όλοι για την ηρεμία και ασφάλεια της κωμόπολης του Centerville, θα έρθουν αντιμέτωποι με το «χάος», όταν μια στρατιά «ζωντανών νεκρών» (με σύμμαχο το φεγγάρι που φέγγει πιο έντονα και έχει κατέβει ανεξήγητα χαμηλά, τις τελευταίες μέρες), κατακλύσει την μικρή επαρχιακή πόλη. Σύμμαχοι στο τιτάνιο έργο της αιματηρής μάχης της τοπικής αστυνομίας με τους «νεκροζώντανους, o αυτοεξόριστος ερημίτης Bob, η σαμουράι εκδικητής Zelda Winston, o ευφυής weirdo Bobby Wiggins, τρεις hipster ταξιδιώτες (πιθανόν από το Pittsburgh) και άλλοι πολλοί αυτόκλητοι «ήρωες», στα πλαίσια ενός, εν δυνάμει, ζομποποιημένου μέλλοντος μιας «καταραμένης» κοινότητας."

Κριτική στο "The Dead Don’t Die" Του Jim Jarmusch

O Jim Jarmusch σκηνοθετεί την πρώτη του σάτιρα, μη γενόμενος, δυστυχώς, αποδεκτός. Ας το δεχτούμε επιτέλους! Οι φιλμικές δημιουργίες του Jim Jarmusch δεν είναι για όλους. Το γεγονός πως συμβιβάστηκε προ τριετίας, προκειμένου να δομήσει, σε ρεαλιστική βάση, το φιλμ "Paterson" (2016), μια ταινία πού πραγματεύεται το «πώς είναι να κάνει κανείς ποίηση, εφορμώμενος από την ίδια την καθημερινότητα του», δε σήμαινε ότι το νέο υιοθετημένο αυτό «γήινο» στυλ του (αν και πετυχημένο), θα αποτελούσε, «δημιουργικά», το λιμάνι που θα άραζε η «ανήσυχη» ψυχή του σκηνοθέτη.

Κριτική στο "The Dead Don’t Die" Του Jim Jarmusch

Αρκεί λοιπόν να ρίξει μια ματιά κανείς στο "Dead Man" (1995) για να κατανοήσει τις αντί -mainstream (τύπου αναρχικές/νιχιλιστικές) καταβολές του «μέντορα» του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, καθώς επίσης και στο πιο πρόσφατο "Only Lovers Left Alive" (2013), (όπου μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος) το «πως αναδύεται η τάση του να αποφεύγει τον οιονδήποτε «εφησυχασμό», βομβαρδίζοντας το κοινό του με μπόλικη τροφή για σκέψη», (ακόμα και αν το κοινό δεν είναι σε «φάση» να σκεφτεί), στοιχείο που συνιστά εξάλλου και την αστείρευτη «πηγή» του αδιαμφισβήτητου ταλέντου του…

Κριτική στο "The Dead Don’t Die" Του Jim Jarmusch

Η νέα του ταινία "The Dead Don’t Die", της οποίας ο Jarmusch υπογράφει και το σενάριο, δεν αποτελεί συνεπώς μια «φάρσα», όπως πολλοί την χαρακτήρισαν! Είναι απλά η φυσική, τύπου συνθετική, εξέλιξη ενός δημιουργού, απαύγασμα ενός συνονθυλεύματος σκηνοθετικών (και σεναριογραφικών) εμπειριών, ενός απρόβλεπτου κινηματογραφικού σύμπαντος (του σύμπαντος Jarmusch φυσικά)! Το σατυρικό στοιχείο δεν λείπει από το νέο zombie film του, αλλά από ποια προηγούμενη ταινία του Jim Jarmusch έλειψε, για να απουσιάζει τώρα στους νεκρούς του, που έχουν οι άτιμοι, τον απέθαντο;

Κριτική στο "The Dead Don’t Die" Του Jim Jarmusch

Πέραν τώρα του όλου «πνεύματος» της προκείμενης zombie movie, που δεν μοιάζει, λόγω προσωπικού στυλ, με καμία άλλη από την πληθώρα που κυκλοφορεί εκεί έξω, όσοι προτιμούν τα σεναριακά κλισέ, με τα εφέ που αποσβολώνουν, καλό είναι να μην προτιμήσουν να τη δουν. Για αυτούς που πάραυτα τη δουν και σταθούν στην low budget (μέχρι και ο χαρακτηρισμός «σάπια» ακούστηκε) παραγωγή, καλό θα ήταν να έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους το αυτοαποκαλούμενο στην ταινία theme song, ερμηνευμένο από τον Sturgill Simpson, που θα τους εντυπωθεί, θέλουν δε θέλουν, στον εγκέφαλο, έστω και για λίγα λεπτά μετά την ακρόαση του! Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό πως το soundtrack του φιλμ, υπογράφει ο καλλιτέχνης Squrl, o οποίος επανειλημμένως έχει αποτελέσει «μέρος» του κινηματογραφικού σύμπαντος Jarmusch, στο κομμάτι του ήχου.

Κριτική στο "The Dead Don’t Die" Του Jim Jarmusch

Από την άλλη πάλι, το "The Dead Don’t Die", συνίσταται ανεπιφύλακτα στους φαν της ανεξάρτητης σκηνής του σινεμά, που διακατέχονται από εμμονές με το «cult»! Αν μάλιστα κάποιος λατρεύει τις horror comedies ή ακόμη και κάποιες hillbilly/backwoods horror movies (του ύφους Kyrsyä – Tuftland του Roope Olenius /ανεξάρτητη φιλανδική σκηνή), με «εξάρχων» όχι κάποια προσωπικότητα αλλά το οικολογικό μήνυμα, πως το «χάος» πλησιάζει με τη μορφή μια πιο «φυσικής» δε γίνεται καταστροφής, θα μπορέσει πλήρως να κατανοήσει τη «στροφή», που κάνει για ακόμη μια φορά (μετά το Paterson), ο indie σκηνοθέτης! Να καταπιαστεί δηλαδή μ’ ένα ζήτημα, που ενέχει το κοινωνικοπολιτικό σχόλιο της βολής στην «μεγάλη ιδέα» μιας εν δυνάμει ζομποποιημένης Αμερικής, η οποία συστρατεύεται τον «τύραννο», που έχει τη μορφή μιας υπερκαταναλωτικής κοινωνίας (wi-fi, bluetooth, fashion, coffee και Chardonnayyyy), οδηγούμενη έτσι αναπόφευκτα στο «μακελειό» που επιφυλάσσει, η άγρια κλιματική αλλαγή...

Κριτική στο "The Dead Don’t Die" Του Jim Jarmusch

Για το cast της ταινίας, τέλος, δεν έχει κανείς να πει τίποτα απολύτως, πέραν του ότι κάνει κυριολεκτικά θραύση. Ονόματα τόσο μεγάλων ηθοποιών όσο και μεγάλων μουσικών/τραγουδοποιών/τραγουδιστών, παρελαύνουν στο πιο πρόσφατο φιλμ του Jarmusch, προκαλώντας μας ρίγη συγκίνησης.
Ακόμα και η παρουσία της Selena Gomez, προκαλεί συναισθήματα, η «χρήση» του ονόματος της οποίας δεν είναι και πολύ «αντιεμπορική» αλλά εκεί που τα όρια μεταξύ εμπορικού και εναλλακτικού θολώνουν, όλα επιτρέπονται. Το τέλος του κόσμου, πλησιάζει εξάλλου…

Αναφέρουμε την ατελείωτη λίστα, πλαισιωμένη από τους, για άλλη μια φορά, κύριους πρωταγωνιστές του σύμπαντος Jarmusch και αποτελούμενη από τους Bill Murray ("Groundhog Day"), Adam Driver ("Paterson"), Tom Waits ("Down by Law"), Iggy Pop ("Coffee and Cigarettes"), RZA ("Ghost Dog: The Way of the Samurai"), Tilda Swinton ("Only Lovers Left Alive"), Steve Buscemi ("Boardwalk Empire"), Danny Glover ("Lethal Weapon"), Caleb Landry Jones ("Three Billboards Outside Ebbing, Missouri"), Rosie Perez, Sara Driver, Selena Gomez, Carol Kane και Chloë Sevigny ("Boys Don't Cry").

Να σημειώσουμε έπειτα με bold, το έμμεσο πολιτικής φύσεως σχόλιο του σκηνοθέτη, μέσω της ερμηνείας του Steve Buscemi, ως “white-trash” περσόνα με το “maggot hat” της, που φέρει τον τίτλο «Make America White again”! Αυτό μόνο, γιατί ονόματα δεν λέμε και πρόσωπα δεν θίγουμε, σ’ αυτήν την κριτική…

To The Dead Don’t Die έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες της χώρας μας, εχθές.

Δείτε το trailer:

7.4 Awesome
  • Σκηνοθεσία 8.5
  • Σενάριο 7
  • Ερμηνείες 7.5
  • Παραγωγή 6.5
  • Κριτική Χρηστών (1 Ψήφισαν) 7.3
Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.