Κριτική στο "Doctor Sleep" Του Mike Flanagan

0

"Κυνηγημένος από τα «φαντάσματα» του παρελθόντος του o Danny Torance, βρίσκει παρηγοριά στο αλκοόλ και τις λοιπές καταχρήσεις. Κλεισμένος τον περισσότερο χρόνο του στους τέσσερις τοίχους του δωματίου του και αναβιώνοντας, «νοερά», τις τραγικές μνήμες των παιδικών του χρόνων, θα συνειδητοποιήσει πως όχι μόνο και «οι τοίχοι έχουν αυτιά» αλλά πως έχουν και τη δυνατότητα να «αφουγκραστούν» την «εσωτερική» του φωνή και να του «απαντήσουν», γραπτώς κιόλας! Σύντομα θα αντιληφθεί, πως όλη αυτή η «παράνοια» της αναγωγής των αντικειμένων σε έμψυχα όντα, που κρατά ήδη από τα παιδικά του χρόνια, δεν χρησιμεύει παρά ως δίαυλος επικοινωνίας του με κάτι ανώτερο, που ίσως όμως και να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από τον προσωπικό του, αέναο, Γολγοθά…"

Βασισμένος στο ομώνυμο βιβλίο του Stephen King, o σκηνοθέτης Mike Flanagan επιχειρεί να μας πείσει πως η κινηματογραφική μεταφορά του "Doctor Sleep", δεν αποτελεί παρά ενα sequel του "The Shining" του Stanley Kubrick, της καλύτερης δηλαδή ταινίας τρόμου όλων των εποχών! Και αυτό ίσως και να αποτελεί το μοναδικό (αλλά εξίσου σημαντικό) «ολίσθημα», στην απόπειρα δόμησης της νέας ταινίας του.

Κριτική στο "Doctor Sleep" Του Mike Flanagan

Θα ξεκινήσω με το «θέσφατο» κατ’ εμέ, πως ο Mike Flanagan είναι ένας αξιόλογος σκηνοθέτης με τις πιο σύγχρονες δουλειές του, το "Hush", το "Ouija: The Origin of Evil" και το "Gerald’s Game" να κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Η ικανότητα του επίσης να κάνει πολύ στοχευμένες επιλογές συνεργατών, έχει «αποδώσει καρπούς» τόσο στην κινηματογράφηση όσο και στην ηχητική επένδυση των φίλμ, που σκηνοθετεί.

Στην περίπτωση του "Dοctor Sleep", ο Flanagan επενδύει συνεπώς για ακόμη μια φορά, τόσο στην άρτια κινηματογράφηση του Michael Fimogari (με πιο πρόσφατο δείγμα δουλειάς του το "The Haunting of Hill House") όσο και στην συνθετική δυναμική των The Newton Brothers, του διδύμου που επίσης έχει ντύσει, ουκ ολίγες φορές, τις φιλμικές δημιουργίες του, με τρόπο που προσωπικά μου θυμίζει το στυλ με το οποίο «έντυνε» τα έργα του ο Carpenter, προκαλώντας έτσι στο θεατή, επιπρόσθετες (από τις ήδη υπάρχουσες) ανατριχίλες.

Κριτική στο "Doctor Sleep" Του Mike Flanagan

Συνοψίζοντας, ο ήχος και τα χρώματα λοιπόν είναι εκείνα τα συστατικά «στοιχεία» του φιλμ, που κατέχουν εξέχοντα ρόλο (highlight) στο "Dοctor Sleep", εμποδίζοντας έτσι τη συνολική παραγωγή, να πέσει στην παγίδα της «επανάληψης». Και αυτό, γιατί τα εν λόγω «χρώματα» και «ηχοχρώματα» αποτελούν τη μόνη ίσως «φωτεινή χαραμάδα» του περάσματος του φίλμ από μια επαναληπτική λογική, σε μια λογική σύνθεσης!

Για να γίνουμε πιο σαφείς ως προς αυτό, παραθέτουμε αυτούσια την δήλωση «ευθύνης» του Mike Flanagan να δώσει επί κινηματογραφικής οθόνης, τη «συνέχεια» της "Λάμψης" του Stanley Kubrick. "Υπάρχει ένα κομμάτι μέσα μου, που επιμένει ότι ο κόσμος του King, πρέπει να μεταφέρεται αυτούσιος. Και ένα μέρος μου, που θαυμάζει απεριόριστα την ταινία του Kubrick. Για να τους τιμήσω και τους δύο, το να δημιουργήσω μια αυτόνομη ταινία, ήταν η προτεραιότητα μου από την αρχή", δήλωσε χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης…

Κριτική στο "Doctor Sleep" Του Mike Flanagan

Πέρα απο την αριστοτεχνική παραγωγή του "Doctor Sleep" και όσο και αν οι εξ’ αρχής σκηνοθετικές (αλλά και σεναριογραφικές) προθέσεις του υπήρξαν αγνές, ο Flanagan, επηρεασμένος πιθανόν από την λογική του Stephen King, ο οποίος εξέδωσε προ εξαετίας (υπηρετώντας πιθανόν και τους νόμους της αγοράς) το ομότιτλο βιβλίο, προκειμένου, κατά τη γνώμη μου, να δώσει μια «εκλογικευμένη» συνέχεια στο «συγκεχυμένο», που είχε προσδώσει (και που πολύ μας άρεσε) ο Kubrick στη μεταφορά του βιβλίου "The Shining" επί κινηματογραφικής οθόνης το 1980, πέφτει δυστυχώς αυτός στην παγίδα της «επανάληψης», όχι δομώντας τη συνέχεια του "The Shining", όπως πιστεύει, αλλά «αποδομώντας» τo ίδιο φίλμ.

Και ενώ σέβεται δηλαδή τον κύριο επινοητή μιας ιδέας (τον Stephen King δηλαδή), στον οποίο οφείλει την ύπαρξη της αγαπημένης ταινίας τρόμου, αναρωτιέται κανείς σε ποιον ακριβώς σεβασμό προς το κεφάλαιο Kubrick αναφέρεται κανείς, όταν ένας νέος σκηνοθέτης τολμά να προβεί στο copy-paste των σκηνών της "Λάμψης", τις οποίες «σερβίρει» στο κοινό, μεταφρασμένες υπό την δική του προσωπική οπτική.

Ο Flanagan δίνει συνεπώς στο "Doctor Sleep" τις απαντήσεις, που δεν έπρεπε, και στερεί έτσι τη «μαγεία» όχι μόνο από την ίδια του την ταινία αλλά (επανα)προκαταλαμβάνει, ως και που «σκοτώνει» μάλιστα, με τις εγκιβωτισμένες σκηνές του "The Shining" και τις προσωπικές του αναγνώσεις, την αίσθηση «μαγείας», που κάποτε νιώσαμε, παρακολουθώντας την ταινία του Kubrick.

Από την αντίπερα όχθη οι καλές ερμηνείες έρχονται να σταθούν αντιμέτωπες (όπως και η συνολική παραγωγή του "Doctor Sleep"), στο «ολίσθημα» του Flanagan να «συνεχίσει» (και να «σβήσει») τη "Λάμψη" και να μας θυμίσουν κι εδώ, ότι οι σωστές επιλογές συνεργατών είναι ίσως, το πιο σημαντικό συστατικό μιας συνολικής προσπάθειας (που παραμένει βέβαια προσπάθεια)…

Πρωταγωνιστούν ο εξαιρετικός Ewan McGregor και η Rebecca Ferguson που υποδύεται άριστα, τη διψασμένη για επιβίωση «περσόνα», Rose the Hat. Κοντά τους η πρωτοεμφανιζόμενη Kyliegh Curran, ο νεαρός ταλαντούχος Jacob Tremblay, η Emily Alyn Lind και ο Carl Lumbly.

To supernatural thriller του Mike Flanagan (o oποίος υπογράφει και το σενάριο), κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από τις 7 Νοεμβρίου.

Δείτε το trailer:

7.6
  • Σκηνοθεσία 7
  • Σενάριο 6.5
  • Ερμηνείες 8
  • Παραγωγή 9
  • Κριτική Χρηστών (1 Ψήφισαν) 9.1
Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Σχολιάστε