"Gräns" (Border)

0

Στον «μικρόκοσμο» των Τρολ (πλάσματα της Σκανδιναβικής μυθολογίας) όλα ανατρέπονται! Την «ασυνάρτητη» μορφή τους, επισκιάζει το ένστικτο του να οσμίζονται το φόβο, το οποίο συνεπάγεται το «χάρισμα» του να αποκαλύπτουν, την «ασχήμια» που κρύβουν μέσα τους τα, κατά τ’ άλλα ευειδή, ανθρώπινα όντα.

Αυτό ακριβώς το «χάρισμα» διαθέτει η Tina, που παρόλο που τα «φαινόμενα» προσπαθούν να τη θέσουν στο περιθώριο, εκείνη συγκατοικεί με τον φίλο της (και ας μην έχει συνευρεθεί ποτέ ερωτικά μαζί του) και τρέφει μεγάλο ενδιαφέρον για το γέρο πατέρα της, τον οποίο επισκέπτεται συχνά στο γηροκομείο. Από εκεΙ και έπειτα η ζωή της θα κυλήσει κυριολεκτικά σαν παραμύθι, όταν μάλιστα γνωρίσει και τον «όμοιο» της, Vore, με τον «έρωτα» να δίνει το παρών και την προοπτική της «αναπαραγωγής» και της διαιώνισης του «είδους» της, να βρίσκεται στο κατώφλι! Όλο αυτό φυσικά, μέχρι η υπάρχουσα κοινωνία να επιχειρήσει να διασαλεύσει τις ισορροπίες, κοιτώντας απειλητικά από την αντίπερα όχθη της «ουτοπίας» που χτίζει η Tina με σύντροφο τον Vore…

Χωρίς να ορίζεται ο χώρος, με τα σκανδιναβικά βέβαια τοπία να δεσπόζουν στην ταινία "Gräns" (aka Border) του Ali Abassi, μεταφερόμαστε «νοερά» στην γη των Τρολ (θα μπορούσε να είναι και το Trollhättan), για να απολαύσουμε ένα σύγχρονο παραμύθι, το σενάριο του οποίου υπογράφει ο δημιουργός της ομώνυμης short novel, John Ajvide Lindavist.

Πρωταγωνιστούν οι Eva Melander, Ecro Milonoff, Jorgen Thorsson , Ann Petren και Sten Ljunggren.

Το "Gräns" του Abassi, ("Σύνορο", στα ελληνικά) θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες της χώρας μας στις 6 του Ιούνη.

Δείτε το trailer:

Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.