«Last Flag Flying”

0

«Τριάντα σχεδόν χρόνια έπειτα από τη θητεία του στο Βιετνάμ, ο γιατρός του τότε πολεμικού ναυτικού Richard “Doc” Shepherd, συναντά τους πρώην πεζοναύτες Sal Nealon και Richard Mueller. Με αφορμή τη «συγκυρία» αυτή, ο Richard θα εξηγήσει στους παλιούς του φίλους, πως οι πραγματικοί λόγοι της επανένωσης της πάλαι ποτέ παρέας τους, είναι ο θάνατος του πολυαγαπημένου του γιου, ο οποίος υπηρετούσε επίσης ως πεζοναύτης , εν έτει 2003, στο Ιρακ (Βαγδάτη). Εν’ όψει της κατάρας, της μνήμης ενός άδικου για όλους πολέμου, που κατατρύχει τους τρεις φίλους, ο Richard, o Sal και ο ιερωμένος πλέον Richard, θα αναθεωρήσουν, στο ταξίδι προς την αυτογνωσία (προς την οποία τους εξαναγκάζει η σύγχρονη σκληρή πραγματικότητα), τα τραγικά λάθη του παρελθόντος τους….”

Ο Richard Linklater αποπειράται (βασιζόμενος στην ομώνυμη νουβέλα του Darryl Poniscan) να σκηνοθετήσει μια τύπου «καθαρτική» ταινία, που επιζητά την εξιλέωση κάποιων αμερικανών πολιτών, που υπηρέτησαν το κράτος τους, με τη συμμετοχή τους στις στρατιωτικές επεμβάσεις στις χώρες της Απω και Μέσης Ανατολής και πλήρωσαν γι’ αυτήν,υψηλό τίμημα.

Πάρα ταύτα με το «Last Flag Flying”, καταλήγει να αναπαράγει τα all time classic πρότυπα αμερικανικού πατριωτισμού, ενισχυόμενου από την, κατά τ’ άλλα συμπαθή, παρουσίαση μιας συντροφικότητας μεταξύ παλιόφιλων, που δεν μπορεί να αποποιηθεί τον μεσοβέζικο χαρακτήρα, που διακρίνει όλες τις ταινίες του εν λόγω είδους…

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Βryan Cranston (“Breaking Bad”), Laurence Fishburne («The Matrix”), Steve Carell, J. Quinton Johnson και Deanne Reed-Foster.

To φίλμ «Last Flag Flying” θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 17 του Μάη.

Δείτε το trailer:

Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.