«Hereditary»

0

«Η Annie προσπαθεί, μετά τον πρόσφατο χαμό της ηλικιωμένης της μητέρας, να επαναφέρει τις ισορροπίες στην υπόλοιπη οικογένεια. Όλοι δείχνουν να προσαρμόζονται στην νέα πραγματικότητα, αν και η μικρή της κόρη Charlie, η οποία είχε αναπτύξει στενούς δεσμούς με την υπερπροστατευτική γιαγιά της, δεν δείχνει πρόθυμη να συμβιβαστεί με την υπάρχουσα κατάσταση. Οι υποθέσεις για την συμπεριφορά της Charlie θα ανατραπούν βέβαια τελείως, όταν θα βρει και η ίδια τραγικό θάνατο από ατύχημα, καθώς ο ίδιος της ο αδερφός, Peter, την μεταφέρει, λόγω αλλεργικού σοκ που υπέστη, στο νοσοκομείο…»

Στα χνάρια του «Τhe Witch» (Robbert Eggers) και του πρόσφατου «Mother» (Darren Aronofsky), o αριστοτέχνης Ari Aster, μας δίνει το psychological thriller , «Hereditary», το οποίο παρ’ ότι κερδίζει από την πλειονότητα των κριτικών «διθυραμβικές κριτικές», παίζει τόσο μεταξύ μεταφυσικού και παράνοιας, μπερδεύοντας τόσο το κοινό, το οποίο δεν του χαρίζει απλόχερα την «καρδιά» του….

Η ερμηνεία της μάνας Toni Colette είναι αρκετά δυνατή, τόσο που να αιτιολογεί τη φετινή υποψηφιότητα για χρυσό βατόμουρο, της άλλης Mother, Jennifer Lawrence
Το cast πλαισιώνουν οι επίσης εκπληκτικοί Milly Shapiro και Alex Wolff, καθώς και οι Gabriel Byrne και Anne Dowd

Η ταινία που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Sundance με καλές κριτικές, θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Ιουνίου.

Δείτε το trailer:

Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.