«Ghostland»

0

«Η Elisabeth Keller, μια πετυχημένη συγγραφέας, αποφασίζει να επιστρέψει στο σπίτι, στο οποίο καταγράφηκαν οι μνήμες των εφηβικών της χρόνων. Εκεί θα συναντήσει την μάνα της, Pauline, και την ψυχικά διαταραγμένη αδερφή της,Vera, οι οποίες θα κινητοποιήσουν μέσα της την ανάγκη να «αναμουχλεύσει» το επεισοδιακό παρελθόν τους, που στιγματίστηκε από την επίθεση, που οι τρεις γυναίκες υπέστησαν από δυο ψυχασθενείς εγκληματίες με φετίχ τις πορσελάνινες κούκλες! Στην πορεία αυτή της «καταβύθισης» στο ασυνείδητο της τα πράγματα θα περιπλακούν, ζωντανεύοντας εκ νέου τον εφιάλτη των απωθημένων της αναμνήσεων…»

To «Κουκλόσπιτο του Τρόμου», όπως μεταφράζεται στα ελληνικά το «Ιncident in a Ghost Land» (aka Ghostland) είναι μια fairytale horror movie, σκηνοθετημένη από τον Γάλλο μετρ του είδους Pascal Laugier («Martyrs», «The Tall Man») (ο οποίος υπογράφει φυσικά και το σέναριο).

Επιπλέον, με μια essence από psychological thriller, η ταινία του σκηνοθέτη του «Martyrs» (2008), φέρνει την Αrt House horror παραγωγή του, ονόματι «Ghostland», στα επίπεδα του «Ghost Stories» του Jeremy Dyson και Andy Nyman, καθιστώντας τις δύο προκείμενες σκηνοθετικές απόπειρες, ίσως από τις πιο «σκιαχτικές» για το 2018!

Στην ταινία πρωταγωνιστούν η πολλά υποσχόμενη Emilia Jones («Pirates of the Caribbean:On Stranger Tides»), η Crystal Reed («Skyline») , η επίσης ταλαντούχα Taylor Hickson («Deadpool»), η Anastasia Philips («Don’t talk to Irene»), τα πιο σύγχρονα δε γίνεται «τέρατα» Kevin Power και Rob Archer και η Καναδή τραγουδίστρια (πασίγνωστη στην Γαλλία), Mylene Farmer

Το «Ghostland» θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες από την Seven Films και την Audiovisual στις 10 Μαϊου…

Δείτε το trailer:

Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.