Κριτική: «Suburbicon»

0

«ΗΠΑ, 1959:Στο χαρούμενο προάστιο Suburbicon η οικογένεια Lodge δέχεται την απρόσμενη επίθεση δυο αντρών μέσα στο ίδιο της το σπίτι, που καταλήγει στο θάνατο της οικοδέσποινας Rose. Μετά το τραγικό γεγονός και προς έκπληξη του γιου της οικογένειας Nick, τη θέση της μητέρας του διαδέχεται η αδερφή της Margaret. Καθώς τα γεγονότα διαδέχονται το ένα τ’ άλλο, τα λοιπά μέλη της οκογένειας καταλήγουν σε μπλεξίματα τόσο καίρια, τα οποία καταφέρνουν βέβαια να περάσουν απαρατήρητα από τον πολύ κόσμο, καθώς η κοινότητα είναι απασχολημένη με το «σοβαρό» ζήτημα της έλευσης της πρώτης αφροαμερικάνικης οικογένειας των Mayers, στα πλαίσια της…»

Κριτική: "Suburbicon"

Χωρίς «λογική» και με μπόλικο black humour ο George Clooney σκηνοθετεί την έκτη κατά σειρά ταινία του. Όμως το παλιό σενάριο των αδερφών Coen, που οι Εthan και Joel είχαν αφήσει προφανώς σκόπιμα αχρησιμοποίητο, στο οποίο βασίζεται η σκηνοθετική απόπειρα του ηθοποιού, μας απογοητεύει πλήρως!

Και αυτό γιατί δυο, όχι και τόσο σχετικές μεταξύ τους, ιστορίες μπλέκονται στο «Suburbicon», με τη μια ν’ αφορά στο παράδοξα ύποπτο χτύπημα της «φιλήσυχης» οικογένειας των Lodge από την μαφία(!) και την άλλη να αφηγείται την πρόκληση σοβαρών επεισοδίων, που ξεσπούν από την άφιξη της αφροαμερικάνικης οικογένειας των Mayers, στο πλούσιο προάστιο.

Κριτική: "Suburbicon"

Να σημειωθεί εδώ βέβαια, πως η ιστορία των Αφροαμερικανών Mayers πραγματεύεται τα αληθινά γεγονότα των ρατσιστικών ταραχών, που έλαβαν χώρα στο Levittown της Pensylvania το 1957. Ο Clooney λοιπόν, σαν ένας άλλος Sam Mendes («American Beauty»), βρίσκει έτσι την ευκαιρία να παρουσιάσει το γκρέμισμα του american dream, τοποθετώντας την ταινία του σ’ ένα όχι τόσο «προσωπικό», αλλά «κοινωνικό» πλαίσιο αυτή τη φορά…

Κριτική: "Suburbicon"

Το θέμα βέβαια είναι πως αυτή του απόπειρα βασίζεται στο όχι και τόσο ξεκάθαρο σενάριο των Coen, που «μπερδεύει» (και στην ουσία περιπλέκει) το κοινωνικό, την ρατσιστική δηλαδή αμερικανική κοινωνία των sixties, με το προσωπικό, το δράμα ενός μικρού παιδιού που χάνει με παράδοξο τρόπο την μητέρα του και καταλήγει, με την έλευση της θείας του, να υποπτεύεται μέχρι και τον πατέρα του γι’ αυτό…

Μέσα βέβαια απ’ όλη αυτή την «περιπλοκή» της ιστορίας των Mayers (που είναι μια υπόθεση κοινωνική) και του δράματος των Lodge (η οποία παραμένει υπόθεση αυστηρά προσωπική), το «Suburbicon» δεν καταφέρνει τίποτα παραπάνω απ’ το να ενώσει τις προκείμενες ιστορίες , μέσω μόνο μιας φιλικής σχέσης που αναπτύσσουν τα παιδιά των δύο αυτών οικογενειών, του Nick και του Andy, κάτι που δεν καθίσταται επίσης αρκετό, καθώς καμία «λογική» δεν υπάρχει στο πως συνδέονται οι ζωές τους….

Κριτική: "Suburbicon"

Την «διαπλεκόμενη» κατάσταση του «Suburbicon» δεν σώζουν επίσης οι ελκυστικές ως και χιουμοριστικές ερμηνείες του ζεύγους Lodge (Julianne Moore και Matt Demon) και ο σατυρικός ως και δαιμόνιος ντεντέκτιβ που μελετά την υπόθεση των Lodge, Bud Cooper (Oscar Isaak), οι οποίοι δεν καταφέρνουν και αυτοί να συγκινήσουν ιδιαίτερα το κοινό τους…

Στη σκηνοθεσία βρίσκεται ο George Clooney(«Good Night, and Good Luck», «Leatherheads»), ενώ το σενάριο υπογράφουν οι Ethan Coen & Joel Coen («The Big Lebowski», «Fargo»).

Πρωταγωνιστούν οι Matt Damon, Julianne Moore, Oscar Isaac, Glenn Fleshler, Megan Ferguson, Jack Conley, Noah Jupe, Gary Basaraba, Emily Goss, Steve Monroe, Ellen Crawford.

To Suburbicon κυκλοφόρησε στην Ελλάδα στις 26 Οκτωβρίου.

Δείτε το trailer:

6.3 Awesome
  • Σκηνοθεσία 6,5
  • Σενάριο 5,5
  • Ερμηνείες 7
  • Παραγωγή 7,5
  • Κριτική Χρηστών (0 Ψήφισαν) 0
Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης.
Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ.
Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του:
α) το βλέμμα του σκηνοθέτη
β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και
γ) το βλέμμα του κοινού.
Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.