Κριτική στο "Climax" του Gaspar Noe

0

"Ύστερα από ένα ανέμελο πάρτι σ’ ένα οικοτροφείο μέσα στο δάσος, μια ομάδα street dancers παραδίδεται στην «έκσταση», υπό τη «συνοδεία» σανγκρίας, αναμεμιγμένης με LSD…"

Το οπτικοακουστικό αριστούργημα και πέμπτη κατά σειρά ταινία, του σκηνοθέτη Gaspar Noe, είναι ό,τι πιο grotesque θα μπορούσε να συναντήσει κανείς στο φετινό ΑΙFF (Athens International Film Festival) «Νύχτες πρεμιέρας»…
Συγκεκριμένα, το musical horror, με τ’ όνομα "Climax", του πιο προκλητικού σκηνοθέτη ever (αρκεί να θυμηθεί κανείς το irreversible) είναι τόσο μυστηριακό όσο και ασυνάρτητο, το οποίο συνάμα ωθεί τον θεατή στο πιο arty σοκ, που θα μπορούσε (παρακολουθώντας μια κινηματογραφική ταινία) ποτέ να υποστεί …

Απανωτές ανατριχίλες λοιπόν, οι οποίες ξεκινούν από τον αντίκτυπο που έχουν στην ψυχή μας (και όχι επειδή μας «χτυπoύν στο μάτι»), προκαλούν οι κραυγές και τα ουρλιαχτά μιας παρέας χορευτών, που βρίσκονται ξαφνικά υπό την επήρεια LSD και μας καλούν μια σε ντελίριο, μια στην κόλαση…
Επίσης, το highlight στην παραγωγή του Αργεντινο-Γάλλου σκηνοθέτη αποτελεί (όπως προείπαμε) το πώς καταφέρνει να συγκεράσει, με περισσή δεξιοτεχνία, την εικόνα με τον ήχο, οδηγώντας μας ακόμη έτσι ακόμη βαθύτερα στο ψυχισμό των πρωταγωνιστών του και στην επίπονη καταβύθιση στο ασυνείδητο τους, μέσω των ευφυών σκηνοθετικών του τεχνασμάτων, ιδιαίτερα με τους καθρέφτες του και τους μακρόστενους διαδρόμους του!

Κριτική στο "Climax" του Gaspar Noe

Το παζλ έρχονται να συμπληρώσουν οι καλές ερμηνείες, με την Sofia Boutella, να αποποιείται, με την εκπληκτική performance της, το περσινό της «αμάρτημα» ως Mummy (στην ταινία του Alex Kurtzman) και να μας αποκαλύπτει το «προσωπείο» μιας πολλά υποσχόμενης ηθοποιού (εξάλλου το χορεύτριας, το γνωρίζαμε ήδη)…

Την Boutella πλαισιώνουν επαγγελματίες χορεύτριες και ανερχόμενα ταλέντα όπως οι Souheila Yacoub, Alaia Alsafir, Lea Vlamos, Thea Carla Scott, Sharleen Temple, Sarah Belala, Kendall Mugler, καθώς επίσης και η διεμφυλική Claude-Emmanuell Gajan-Maull. Φυσικά από το cast δεν λείπουν οι άνδρες χορευτές της παρέας, που απαρτίζουν οι Romain Guillermic, Kiddy Smile, Taylor Kastle, Adrien Sissoko, Mamadou Bathily

Κριτική στο "Climax" του Gaspar Noe

To μόνο ψεγάδι, που μπορεί κανείς να διακρίνει στο "Climax" είναι πως δεν διαθέτει, ανάλογου βεληνεκούς (σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα) σενάριο (το οποίο και υπογράφει ο ίδιος ο Gaspar Noe). Πολύς προβληματισμός βέβαια δημιουργείται γύρω από το ζήτημα, για το αν οι «φθηνοί διάλογοι», με τους οποίους «ντύνει» την μέχρι στιγμής καλύτερη (κατά κοινή ομολογία) ταινία του, καθώς και αν η όλη ασάφεια που την διακατέχει, (συνοψιζόμενη στη φράση «ποιος ανέμιξε την σανγκρία με LSD και για ποιο λόγο να το κάνει αυτό»), αποτελούν μερικά ακόμη από τα τεχνάσματα του προβοκάτορα σκηνοθέτη!

Κριτική στο "Climax" του Gaspar Noe

Συνεπώς από τη μια μεγαλουργεί και από την άλλη ισοπεδώνει, ο Gaspar Noe; Η αλήθεια εν προκειμένω είναι, πως όσο και αν προσπαθήσει κάποιος, δε θα μπορέσει να πείσει τον εαυτό του για κάτι τέτοιο…

Από την άλλη βέβαια, ειλικρινά δύναται να βιώσει μια σύγχυση, όποιος «διυλίσει τον κώνωπα» και δώσει τόσο πολύ σημασία στις λεπτομέρειες (άρα και στο σενάριο)! Μα θα είναι τόσο τέλεια σκιαγραφημένο αυτού του είδους το «συγκεχυμένο», που λίγο θα τον ενδιαφέρει αν δεν καταλάβει τίποτα, μέσα στην έκσταση του acid trip, που οδηγεί και τον ίδιο, το εν λόγω φιλμ…

To dance horror και psychedelic film του Gaspar Noe, έκανε πρεμιέρα (όπως προείπαμε) στο 24ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Νύχτες Πρεμιέρας» και κυκλοφορήσε στις ελληνικές αίθουσες στις 4 του Οκτώβρη…

Δείτε το trailer:

7.5
  • Σκηνοθεσία 8
  • Σενάριο 5
  • Ερμηνείες 8
  • Παραγωγή 9
  • Κριτική Χρηστών (1 Ψήφισαν) 9.7
Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.