Κριτική: «Anon” του Andrew Niccol

0

«Σ’ ένα δυστοπικό μέλλον, όπου όλες προσωπικές στιγμές καταγράφονται με το πρόσχημα της καταπολέμησης της εγκληματικότητας, η ιδιωτική ζωή θεωρείται παρελθόν. Το σύστημα κρατά τους ανθρώπους «φακελωμένους», επιβάλλοντας τους να κρατούν, πάση θυσία, τις αναμνήσεις τους ζωντανές! Μια υποτιθέμενη serial killer παρά ταύτα, γνωστή ως The girl, χακάροντας και διαγράφοντας όλο της το παρελθόν, καταφέρνει να διατηρήσει την ανωνυμία της. Στο διάβα της θα βρεθεί αντιμέτωπη με τον Sal Frieland, έναν ντετέκτιβ ο οποίος υπηρετώντας πιστά το ισχύον σύστημα, θα προσπαθήσει να χακάρει με τη σειρά του τις αναμνήσεις των δολοφονιών που «Το κορίτσι» διέπραξε, προκειμένου να φέρει στην επιφάνεια την πραγματική της ταυτότητα…”

Κριτική: "Anon" του Andrew Niccol

Ο σκηνοθέτης, Andrew Niccol («Gattaca”), στήνει μια φιλόδοξη & φανταχτερή πλήν ελατωμματική sci-fi ταινία μυστηρίου. Πολλοί είναι μάλιστα αυτοί που θα βιαστούν και θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν το «Αnon” ως ένα επιστημονικής φαντασίας film noir. Δεν τους αδικούμε, η εμμονή του δημιουργού της με την θεματολογία “cybernetics” είναι εμφανής από προηγούμενες ήδη σκηνοθετικές του απόπειρες («Gattaca”)…

Κριτική: "Anon" του Andrew Niccol

Επιπλέον η επινόηση και μόνο ενός μελλοντικού «κυβερνοχώρου» (cyberspace), όπου κάθε ανάμνηση κάθε ανθρώπινου όντος, διατηρείται ζωντανή, προκειμένου να «φακελωθεί» από το ισχύον σύστημα, διατηρώντας έτσι την ηρεμία, την τάξη και την ασφάλεια, είναι από μόνη της, πέρα από πρωτοποριακή, μια αρκούντως dark ιδέα!

Κριτική: "Anon" του Andrew Niccol

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο μπορούμε να μιλήσουμε για ένα «τσακ» παραπάνω από καλό, ως προς την παραγωγή, φίλμ, που σε συνδυασμό με την καλή κινηματογράφηση του Amir Mokri και την αξιοσημείωτη μουσική επένδυση του Christophe Beck, δημιουργεί αρχικά όλες τις προϋποθέσεις για μια πρωτοκλασάτη κινηματογραφική εμπειρία…

Από κει και πέρα, το πώς εκτυλίσσεται η υπόθεση (το σενάριο της οποίας υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης) και πως ο Niccol καταφέρνει εντέλει να σκηνοθετήσει ένα απλά dystopian sci-fi φιλμ, είναι ένα άλλο ζήτημα…

Κριτική: "Anon" του Andrew Niccol

Όσον αφορά τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Clive Owen («Children of Men”, «Sin City”) κάνει ότι καλύτερο μπορεί με τον μέτριο χαρακτήρα του, ενώ η Amanda Seyfried, προσπαθεί ανεπιτυχώς να υποστηρίξει το ρόλο μιας femme fatale, που διαγράφει ευθύς απ’ το μυαλό μας την ανάμνηση της ως αιθέρια ύπαρξη στο «Red riding Hood” ή ακόμη και ως γλυκιά nerd στο «Jennifer’s Body”.

Πρωταγωνιστούν επίσης οι Colm Feore («House of Cards”), Rachel Roberts («Ray Donovan”), Sonya Walger («Lost”), Mark O’Brien, Joe Pingue, Iddo Goldberg, Sebastian Pigott, Ethan Tavares, Marco Grazzini.

Η ταινία «Αnon” του Andrew Niccol, που είναι μια παραγωγή της Κ5 Film, θα διανεμηθεί στις ελληνικές αίθουσες από το Netflix (μέσω της Tanweer) στις 3 του Μάη…

Δείτε το trailer:

7.3 Awesome
  • Σκηνοθεσία 7
  • Σενάριο 7
  • Ερμηνείες 7
  • Παραγωγή 8
  • Κριτική Χρηστών (3 Ψήφισαν) 6.2
Μοιραστείτε.

About Author

Λήδα Ειρήνη Αδάμου

Χαίρετε! Με λένε Λήδα και το όνειρο μου ήταν πάντοτε να ασχοληθώ με μια κάμερα! Καθότι δε διέθετα βέβαια το ταλέντο του σκηνοθέτη, αποφάσισα να κινηθώ διαφορετικά και να ερμηνεύω αυτό που θέλει να μου δείξει ο σκηνοθέτης. Κατά την πορεία μου αυτή συνειδητοποίησα, πως η ερμηνεία ή αλλιώς η κριτική μιας ταινίας, κάθε άλλο παρά υπόθεση υποκειμενική(ανάλογα δηλαδή με την οπτική ματιά του καθενός) είναι! Υπάρχει επομένως μια κατ’ ουσία αντικειμενικότητα στο πως μπορεί να προσεγγίσει κανείς ένα φιλμ. Προσωπικά πιστεύω πως τρεις είναι οι οπτικές του: α) το βλέμμα του σκηνοθέτη β) το βλέμμα του μεμονωμένου θεατή και γ) το βλέμμα του κοινού. Συνεπώς, μόνο μέσα από τη σύνθεση των τριών αυτών οπτικών είναι, κατά τη γνώμη μου, πιθανό να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια, που αντανακλά μια ταινία…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.